Apa yang orang tak tahu sangat pasal aku ialah aku seorang yang agak ego. Tapi hati aku mudah tersentuh, especially something related to my parents. I can't see my parents in difficulty and I feel so sory for them. Walaupun aku nak menangis sekalipun, aku tak akan menangis depan sape. Kalau kat rumah lain la. Kawan-kawan aku mana pernah tengok kau nangis. Masa mak ayah aku hantar aku hari tu, mak ayah aku nak balik awal sebab diaorang nak balik Terengganu terus. So, diaorang ada kt KLIA sampai aku check in luggage je. So, masa aku salam dengan mak dan ayah aku, aku tak menangis walau setitik pun. Aku tak nak jadi hipokrik, disebabkan orang lain nangis, aku pun nak gatal-gatal menagis juga. But deep inside my heart, I was crying like hell. Aku nak menagis sebab aku sedih, mak ayah aku ada harapan yang sangat tinggi untuk aku. Tapi aku tak menagis pun sebab aku ada ego yang mana aku tak akan menangis depan mak ayah aku, nak menunjukkan bahawa aku seorang yang tabah. Mak aku pernah cakap yang aku lagi kental dari abang aku. Though I said nothing, my heart cries in pain. Lepas tu mak ayah aku pun pergi. Lepas je mak ayah aku pergi, air mata aku meleleh sampai tak boleh nak bendung. Aku duk tepi tiang dan menagis bagai nak rak. Ditambah pula aku yang sememangnya selesema, air hidung aku laju je mencurah-curah. Untuk menghilangkan kesedihan aku online. Tiba-tiba aku dengar ada orang panggil aku. Mak aku datang balik selepas dia dah g kat kereta. Mak aku tak puas hati kot salam-salam dan cium-cium dengan aku. Masa tu baru aku menagis dah tak ingat dunia. Tula, kasih ibu bawa ke syurga. Sebak je rasa sekarang ni. Dah la aku duk dalam bilik sorang-sorang ni.....huhuhu
Ingat pulak kat adik-adik aku. Adik bongsu aku darjah 2.Bila dah balik nanti mesti dia dah 10 tahun. Hahahaha, dah tak boleh cubit bontot dia.....Adik aku yang duk kt PD dan IPSAH pun tak sempat jumpa...Tapi takpe, semua dalam hati aku...
I miss them, yet the distance is killing me





